Paradigma zene kod Mese je naravno cuvena Suzanne koja ga vodi dole, hrani cajem i narandzama, a idealizirani se djelic nje odrazava u svakoj zeni koju (emocionalno, intimno) susrece. . .
I kao da upravo zbog nje - idealne, nedokucive, besmrtne muze i on 'nema nikoga', a pismo prijatelju koje nas na kraju podsjeca na zavrsnu baladu, jos je jedan Mesin intimni, mali apistolarni hommage velikom Cohenu i njegovim snenim likovima s kojima se poistovjecuje.