Enciklopedija mrtvih

Enciklopedija mrtvih, posljednja Kisova za zivota objavljena knjiga sacinjena je od devet prica ('Simon Cudotvorac', 'Posmrtne pocasti', 'Enciklopedija mrtvih', 'Legenda o spavacima', 'Ogledalo nepoznatog', 'Prica o majstoru i uceniku', 'Slavno je za otadzbinu mreti', 'Knjiga kraljeva i budala' i 'Crvene marke s likom Lenjina') koje su samo na prvi pogled tematski nepovezane.
Sam Kis u 'Post scriptumu' kaze: 'Sve price u ovoj knjizi u vecoj ili manjoj meri u znaku su jedne teme koju bih nazvao metafizickom; od speva o Gilgamesu, pitanje smrti jedna je od opsesivnih tema literature. Kad rec divan ne bi zahtevala vedrije boje i svetlije tonove, ova bi zbirka mogla nositi podnaslov Zapadno-istocni divan, sa jasnim ironicnim i parodijskim kontekstom.'
Enciklopedija mrtvih je, uz Grobnicu za Borisa Davidovica, najprevodjenije Kisovo djelo.