Beskrajni spiskovi

Pred vama je treca knjiga iz ove serije koju je Eko nazvao Beskrajni spiskovi i kojom zaokruzuje svoj enciklopedijski rad na polju umetnosti zapocet knjigama Istorija lepote i Istorija ruznoce. Svoja razmisljanja ilustruje citatima iz velikih dela svetske knjizevnosti kao i likovnim i vajarskim repordukcijama. Tema knjige jeste fenomen spiskova.Eka znaima otkuda dolazi potreba covecanstva da nabraja i katalogizuje pojave i dobra koja cine njegov svet. Kao prvi spisak koji nastaje iz teznje da se haoticna razbacanost pretvori u red, Eko istice Homerov spisak brodova u Ilijadi, a potom kroz istoriju knjizevnosti uocava jos mnogo takvih reprezentativnih, vrtoglavih spiskova. (Izdavac)

Knjigom Beskrajni spiskovi Umberto Eko, veliki pisac, semiolog i poznavalac tajni knjizevnosti i likovnih umetnosti, zaokruzuje svoj enciklopedijski rad na polju umetnosti koji je zapoceo knjigama Istorija lepote i Istorija ruznoce. Nakon dva dela u kojima je razvijao teorijski solilokvij o pojmovima lepote i ruznoce kroz istoriju knjizevnosti, umetnosti, filozofije, i svoja razmisljanja ilustrovao citatima iz dela svetske knjizevnosti, likovnim i vajarskim reprodukcijama, Eko isti princip primenjuje prilikom analize fenomena spiskova.
Pored razmatranja kako se ideja o spiskovima menjala tokom vekova, i kako je pored toga, covekova potreba da nabraja i katalogizuje stvari od jednog razdoblja do drugog, izrazavala duh datog vremena, pisceve eseje prati i knjizevna antologija kojom sirok izbor umetnickih dela ilustruju date tekstove.
Povod za ovo delo bila je jedne izlozbe koju je Eko organizovao u Luvru pod nazivom Vertiges de la liste, odnosno, Beskrajni ili vrtoglavi spiskovi, kojom je ukazao da u carstvu umetnosti postoje skriveni spiskovi.
Nakon izlozbe, detaljnu analizu ovog fenomena i vrste spiskova prati knjiga koja je podeljena u 21 poglavlje, kojom Eko pokriva sve vrste spiskova, od onih prakticnih, koje svakodnevno koristimo poput telefonskog imenika ili katalog u nekom restoranu, do poetskih, koji nastaju iz ideje umetnika da se na taj nacin izrazava, tako da ovo delo, osim sto obradjuje jedan civilizacijski fenomen, govori i o jednom umetnickom pristupu.
Kao prvi spisak koji nastaje iz teznje da se haoticna razbacanost pretvori u red, Eko istice Homerov spisak brodova u Ilijadi, kao i opis Ahilejevog stita, a potom kroz istoriju knjizevnosti uocava jos mnogo takvih reprezentativnih, vrtoglavih spiskova.
Kako Eko objasnjava u knjizi, 'suocen sa necim sto je neizmerno veliko ili nepoznato, o cemu mi jos ne znamo dovoljno ili necemo nikada ni znati, pisac kaze kako nije u stanju da se izrazi, i stoga iznosi vrlo cesto spisak kao uzorak, primer ili nagovestaj, prepustajuci citaocu da zamislja ostalo'.
Smisao ove knjige, medjutim, nije da otkrije samo jedan knjizevni oblik, koji je retko bivao analiziran, vec da oblikuje jednu vrednu zbirku dela iz istorije knjizevnosti i umetnosti, koja prati beskonacno nabrajanja od Homera do Dzojsa i Pincona, ili Endija Vorhola i Demijena Hirsta. (Marija Krtinic, Danas)